Het verloren het leven


Ooit produceerde en schreef ik succesvol muziek. In een ander ‘ooit’ begon mijn dag in gebed en stilte en boog aan de voeten van een guru. In het ooit daarna was ik depressief en alleen. Totdat dat éne moment waarop alles veranderde.

Een mooi chronologisch verhaal, toch? Succes, inkeer, het overwinnen van een innerlijke strijd, en de uiteindelijke bevrijding. Strikje eromheen en opsturen naar Hollywood lijkt me.

Precies in dat idee verloor ik het leven. Ik dacht dat ik eerst mijn tekortkomingen, mijn pijn, mijn verdriet moest overwinnen voordat ik helemaal kon leven. Het was precies dat idee dat mij inderdaad stopte het leven elke dag te proeven, te dansen.

Het is de meest voorkomende ziekte, die we in vele vormen kennen. De ziekte van ‘ik ben er nog niet klaar voor’, ‘ik het niet waard’, ‘ik ben niet goed genoeg’. De vraag is, wanneer dan wel? Als ik blijf struikelen over mijn willen, mijn moeten, mijn hopen, mijn mogen, dan is dit moment nooit genoeg.

Want wat ik ooit zocht is wat ik altijd al was, net zoals jij dat bent. Inclusief alles wat krom is, alle scheuren, alles wat pijn doet. Het leven is zo oneindig, zo complex, zo rijk, dat we nooit kunnen bedenken, kunnen oplossen, hoe het nu precies in elkaar zit.

En al die tijd is er de uitnodiging onszelf niet zo serieus te nemen, het leven te dansen precies zoals het voorbij komt. Ontdek elk moment weer hoe ongelooflijk krachtig je bent, hier, precies wie je nu bent.