Ik ben boos

Ik ben boos!

Ik ben boos! Gisteren zag ik een film en het ging helemaal niet goed met de hoofdpersoon. Er waren allerlei tegenslagen en een relatie die stuk liep. Aangeslagen stuurde ik een mail naar de schrijver van het script. Hoe kan hij dat de hoofdpersoon aandoen. Waarom lost hij niet alle problemen op en schrijft een script waarin iedereen twee uur lang lief en aardig is voor elkaar?

Over het algemeen kijken we niet op deze manier naar een film. Juist de tegenslagen, de spanning, zorgt ervoor dat de film ons meeneemt in een pracht avontuur. Totdat het over onszelf gaat. Dan zijn we ineens zo gehecht aan het perfecte script dat elke tegenslag een probleem is. Dan mag er niets meer fout gaan in de wereld om ons heen, moet iedereen, vooral wijzelf, perfect zijn.

We zijn zo gehecht aan de resultaten van ons handelen, aan het welzijn van dit ‘ik’, dat we steeds weer onze magische natuur vergeten. Wij zijn de stilte die kijkt naar al die bewegingen om ons heen. Wij zijn diepe rust, waarbinnen van alles denkt, twijfelt, lacht en huilt.

We zoeken buiten onszelf, of in onszelf, maar hoe kunnen we ooit vinden wat we altijd al waren? Hoe kan ik liefde vinden, als ik zelf liefde ben? Hoe kan ik inspiratie vinden als dat mijn essentie is? Buiten mezelf ontdek ik hooguit een reflectie van mijn oneindigheid.

Ik ben de zon, elk grassprietje,
de aarde waarop ik loop.
Al het andere is een heerlijk spel,
duizend smaken leven,
een pracht illusie.