Ik weet niet wat de werkelijkheid is,
maar hoe minder ik mijn best doe,
hoe meer ik ervan zie.

We doen ons best, richten onze aandacht op dat wat we willen, of juist vanaf willen. Misschien leer ik mediteren, mindful zijn, mijn aandacht richten op dit moment, helemaal mezelf zijn. En dan gebeurt er iets wonderlijks.

Vol aandacht

Wat is de werkelijkheid? Heb je wel eens met volle aandacht een film gekeken, of een boek gelezen? Iemand vraagt je iets, en je hoort het niet eens. Ons brein is een meesterlijk orgaan. Als het goed functioneert, is het een fantastisch filter. Elk moment worden we overladen met informatie. Miljoenen beelden, geluiden, gevoelens stromen binnen via onze zintuigen. We zouden knettergek worden als dat allemaal ongefilterd binnen kwam. Heb je wel eens met een telefoon een gesprek opgenomen hebt waar veel achtergrondgeluiden zijn? Het gesprek is bijna niet te verstaan door al het geroezemoes. Onze hersens maken constant een selectie uit alles dat binnenkomt, wat is belangrijk, wat is minder belangrijk? Wat is achtergrond, wat is voorgrond?
Dat is precies wat gebeurt als ik mijn best doe. Mijn brein gaat op zoek wat daarbij hoort, zowel in positieve als negatieve zin. Al het andere verdwijnt. Hoe meer ik dus mijn aandacht richt, hoe meer ik dat zie en hoor wat ik al ken, wat ik al denk te weten. Als ik geloof dat ik niet goed genoeg ben, krijg ik dat overal te zien. Als ik geloof dat het leven ingewikkeld is, wordt dat doorlopend bevestigd. Ons brein is de perfecte diskjockey, u vraagt, wij draaien!

Als ik mijn leven rijker wil maken, me wil laten verrassen, dan begint het met mijn willen, mijn aandacht te (durven) laten. Wat gebeurt er werkelijk, nu? Zijn de druppels regen wel slecht weer, of is het gewoon nat? Is mijn boosheid ongepast, of is het gewoon boos? Ben ik wel depressief, of is er depressie in mijn leven?

Wat voelen mijn handen als ik niet meer weet? Wat zien mijn ogen, horen mijn oren als ik geen flauw idee heb of het goed of slecht is? Het leven is, in al haar rauwheid, puurheid. Het laat me doorlopend ervaren hoe rijk ik ben, hoe we een zijn. Als ik mijn best doe, zie ik alleen mezelf. Pas als ik stop met proberen, niet langer verblind door ‘de waarheid’, zie ik voor het eerst. Dan danst dit moment precies zoals het is, werkelijk ongepast, werkelijk oneindig.