Wie ben ik, als alles wegvalt?

Wie ben ik, als alles wegvalt?

Wie ben ik? Als alles wegvalt wat ik doe, alles wat ik weet, wie ben ik dan?

Als mijn vingers geen klanken meer weten te raken op de piano, ben ik dan nog mij? Als ik mijn naam vergeet, en de jouwe, en die van mijn kinderen? Wat als ik elk bordje omklap dat waardevol is, alles wat ik liefheb aan mezelf, waar ik trots op ben of mee worstel? Wie ben ik dan?

Wat als mijn haar wegvalt, en zelfs een bril mij niet meer doet zien? Als zelfs de bordjes van hen waar ik van hou wegklappen, wie blijft dat over? Wat als ik zelfs mijn problemen moet opgeven! Een leven zonder de problemen waar ik, zonder het te willen toegeven, zo aan gehecht ben. Zonder naam, zonder kennis. Wat als gisteren alleen nog maar een herinnering is, en morgen een onbekende toekomst?

Wie ben ik dan? Of verdwijnt dan zelfs ‘wie’ en is de vraag ‘wat ben ik dan’? Totdat uiteindelijk zelfs de vraag wegvalt, en er alleen nog maar is. Dit moment, nu, oneindig rijk, oneindig arm, oneindig compleet.

In elk nu is alles mogelijk, is het leven oneindig. Maakt het dan nog uit wie ik ben?

Ik ben niet wat ik verwacht,
ik ben niet wat ik wil,

Hooguit ben ik elk mysterie,
elke ster, elke druppel regen,

de avondzon die de hemel rood kleurt,
de oceaan waar het leven ontspringt.

Maar ik ben niet wat ik verwacht,
noch wat ik wil.

We zijn bezig met het opzetten van een bijzondere week, waar we ontdekken hoe gehecht we zijn aan… aan zo oneindig veel, zowel ‘positief’ als ‘negatief’. Maar daarover een andere keer meer 🙂